Why criticism is not being made? On which ground the concept of the artist is being created? Do the arts schools convey the necessary information and the theory of criticism relevantly?
In issue #04, our conversations on “criticism” which has started with Murat Germen about our positive prejudgments and the way we make criticisms are continuing with an interview with Nazif Topçuoğlu.
Ve daha başlayamamış olmam.
“Sevmek zor geliyor.Alışmamışım yoruluyorum.Her an sevdiğimi düşünemiyorum.Bazen atlıyorum.Boşluklar oluyor.Bunları boş sözlerle doldurmaya çalışıyorum.Oysa ben her an sana bakmak,bir sözünü kaçırmamak;bir kıpırdanışını,yüzünün her an değişen bütün gölgelerini izlemek,her an yeni sözler bulup söylemek istiyorum.Her mevsimde,her gittiğimiz yerde,insanlarla ve insanlarsız, aşkın değişen yansımalarını görmek istiyorum.Bütün bunlar beni yoruyor.Sen orada duruyorsun ve beni seyrediyorsun sadece.Senin için sevmek, su içmek gibi rahat bir eylem. Ben,her an uyanık olmalıyım…”
-Tutunamayanlar | Oğuz Atay
“Bir romantik olsaydım ‘yollarımızın ayrıldığını hissediyorum’ derdim ama değilim,o yüzden sana birbirimizden bıktığımızı söylüyorum.”
- Ivan Turgenyev // Babalar Ve Oğullar-
Hayat 21’den sonra tekrara giriyor değil mi?
Hala umduğun noktada değilsen her gün aynaya bakıp kendine kendine ”ömür dediğin geçip gidiyor arkadaş,kendine çeki düzen ver artık” dedin mi?
Ben Herkül’ün çekimlerinin yapıldığı ülkeyi,Yeni zellanda’yı merak ediyordum mesela.Gidicektim. Anne olcaktım ve hayalimdeki arabayı kendi paramla alacaktım.Napıcam şimdi? Ha bide balon’a bincektim 1 kereye mahsus.Çok uzun zaman önce,gözleri dolu dolu bi kadın,kısık sesiyle yere bakarak “gençlik hayallerimi rafa kaldıralı çok uzun zaman oldu” dediğinde de çok üzülmüştüm ben.
Annemi daha sık anımsıyor hatta anlıyorsam napıcam ben şimdi?
bu iyiydi işte rafda herşey
